Nawiewniki PDI do obiektów basenowych – dobór i zastosowanie

Nawiewniki PDI stosowane w obiektach basenowych montuje się najczęściej pod oknami, zwykle w odległości około 30 cm od przeszklenia. W niektórych układach możliwe jest także odsunięcie do 50 cm, ale taki wariant powinien być potwierdzony analizą CFD, z uwagi na wysokość szyb i wymagany zasięg strugi.

Nawiewniki wykonywane są z aluminium i mogą być dopasowane do konkretnego układu instalacyjnego. Jak pokazano na wizualizacji, podejście kanału może być realizowane od dołu, z boku, a także w układzie odsuniętym od nawiewnika, z wydłużonym jednym bokiem.

W zależności od potrzeb nawiewniki mogą mieć od 1 do 10 szczelin. Przerwy między szczelinami mogą wynosić od 3 do 12 mm, choć najczęściej stosuje się rozwiązania 6 lub 8 mm. W praktyce projektowej zalecana prędkość powietrza na wylocie to zwykle 4–6 m/s, zależnie od wysokości pomieszczenia i rodzaju oszklenia.

To rozwiązanie daje projektantowi dużą swobodę w dopasowaniu geometrii nawiewnika do architektury obiektu i wymagań instalacji, szczególnie w trudnych strefach przyokiennych basenów.

W halach basenowych o skuteczności nawiewu nie decyduje wyłącznie sam wydatek powietrza, ale przede wszystkim sposób prowadzenia strugi przy przeszkleniu. Wytyczne wskazują, że powietrze nawiewane powinno być kierowane na powierzchnie najbardziej narażone na kondensację, takie jak szyby i drzwi, a celem projektowym jest utrzymanie temperatury wewnętrznej powierzchni szkła oraz ram okiennych co najmniej 2–3 K powyżej punktu rosy panującego w hali basenowej. W praktyce oznacza to, że dobrze dobrany nawiewnik PDI pełni nie tylko funkcję nawiewną, ale realnie wspiera ochronę przegród, ogranicza ryzyko wykraplania wilgoci i poprawia trwałość całej strefy przyokiennej.

Jeśli projektujesz obiekt basenowy i szukasz rozwiązania dopasowanego do konkretnej geometrii, wydatku oraz sposobu podłączenia kanału, zapraszamy do kontaktu z AirIDEA.

Dobierzemy nawiewnik PDI do warunków pracy obiektu i wymagań projektu.